Przejdź do głównej zawartości

to proste anno!

Szukaj na tym blogu

Strona główna
pomyślałam sobie
ludzie
absolutnie
ciało
między słowami

Posty

imigranci, piękne kobiety, jedność kościoła i słownik kobiet

Pobierz link
Facebook
X
Pinterest
E-mail
Inne aplikacje

Wszyscy o tym mówią - KLER

Pobierz link
Facebook
X
Pinterest
E-mail
Inne aplikacje

lista wszystkich strat

Pobierz link
Facebook
X
Pinterest
E-mail
Inne aplikacje

Zygfryd odszedł dziś w nocy

Pobierz link
Facebook
X
Pinterest
E-mail
Inne aplikacje

Szesnaście dni do wiosny

Pobierz link
Facebook
X
Pinterest
E-mail
Inne aplikacje

Straganik zamknięty czyli o byciu aspołecznym

Pobierz link
Facebook
X
Pinterest
E-mail
Inne aplikacje

Nie uczą nas się złościć

Pobierz link
Facebook
X
Pinterest
E-mail
Inne aplikacje

Challenge God - styczeń, czyli zanim będziesz chrześcijaninem, bądź człowiekiem

Pobierz link
Facebook
X
Pinterest
E-mail
Inne aplikacje

Nie będę przepraszać

Pobierz link
Facebook
X
Pinterest
E-mail
Inne aplikacje

o tym że żaden błąd to nie koniec świata i o przyjaźni w skali makro

Pobierz link
Facebook
X
Pinterest
E-mail
Inne aplikacje

Challenge God

+

Pobierz link
Facebook
X
Pinterest
E-mail
Inne aplikacje

Nowy Rok - nowa ja ;)

Pobierz link
Facebook
X
Pinterest
E-mail
Inne aplikacje

Małe sprawy zyskują moc

Pobierz link
Facebook
X
Pinterest
E-mail
Inne aplikacje

Niezaspokojenie

Pobierz link
Facebook
X
Pinterest
E-mail
Inne aplikacje

Więcej postów

mój instagram

popularne posty

imigranci, piękne kobiety, jedność kościoła i słownik kobiet

W Nicei mówią: typowe francuskie małżeństwo to Francuz/Francuzka + imigrant/imigrantka. Moja koleżanka - Polka, która mieszka tam od dwunastu lat, irytuje się na ciągłe Polaków pytania o uchodźców. Mówi: tu wszyscy jesteśmy imigrantami. I to prawda, bo w Nicei (i okolicach) można spotkać Tajów, Polaków, Rosjan, Afrykańczyków, Hindusów, ludzi wszelkiego pochodzenia, koloru i wyznania. Nie patrzą na siebie spod byka, posyłają dzieci do jednej szkoły i mówią sobie 'bonjour' kupując owoce na bazarku. Na pewno nie jest sielankowo. Po akcie terroryzmu w 2016 sporo się zmieniło. Po centrum miasta spaceruje żandarmeria z bronią, ludzie nerwowo reagują na każdy odgłos podobny do wystrzału, a kobieta o słowiańskiej urodzie na pewno wzbudza większe zaufanie niż mężczyzna o bliskowschodniej. Ale przede wszystkim ludzie starają się po prostu żyć obok siebie, nie siejąc wokół siebie ziarna strachu. Jednak najbardziej chciałam Wam powiedzieć, że Francja jest urocza. Wygląd miast,...

Wydaje mi się, że mam romans

Mam trochę gorszy dzień. To znaczy miałam wczoraj, pisząc ten tekst. Ale takie dni pojawiają się cyklicznie, więc uznaję temat za na tyle aktualny, że piszę o "dziś". Czasem zaczyna się od realnego problemu czy smutku. Jest mi źle bo coś tam. Bo ktoś mi zrobił przykrość, albo coś mi nie wyszło. Normalka, zazwyczaj wystarczy że to przepracuję, zaczekam, wyśpię się, poprawię nastrój. Ale nie w taki dzień. W taki dzień, realny problem jest tylko kolejnym przykładem na to, że WSZYSTKO JEST NIE TAK. Czuję się jak ubrana w za ciasny i drapiący kombinezon, tylko że to życie jest za ciasne i drapiące. Jeszcze dziwniej jest, gdy nie mam problemów. Jest dobrze, działam, z kimś się spotykam, rozmawiam, coś czytam. Wtem gdzieś w środku czuję drobne, acz bolesne, egzystencjalne ugryzienie małej pchły. Jedno, i zaraz następne. A ta pchła z każdym gryzem robi się większa, zęby ma ostrzejsze. I wyobrażam ją sobie tak: Robi mi się w środku otchłań. Próbuję się złapać...

Challenge God

Przez cały grudzień zastanawiałam się, jak zaplanować ten nowy, 2018 rok. Nie mam na myśli jakichś spektakularnych przemian, bo te nie są możliwe z dnia na dzień. Raczej obranie kierunku. Bo choć dziś jestem taka sama jak wczoraj czy tydzień temu, mieszkam w tym samym miejscu, nie zmieniam pracy, mam stare sprawy do pozałatwiania, to jednak wielkie rzeczy składają się z drobnych kawałków. Moje życie raczej nie zmieni się za tydzień lub za miesiąc, ale za rok lub dwa może być inne. Krok po kroku. Dlatego ważna jest świadomość kierunku, w jakim się zmierza. Od dłuższego czasu chodziły mi po głowie różne wyzwania, jakich ludzie się podejmują. Znalazłam w internecie dziewczynę, która przez rok nie goliła nóg, faceta który przez rok nie obcinał paznokci. Mnóstwo ludzi postanawia nic nie kupować, lub żywić się w określony sposób. Jakaś kobieta zechciała przez 365 nie robić makijażu, ktoś inny nie przeklinać lub nie oglądać telewizji. Trafiłam na parę takich wyzwań, które nawet pr...

Dla jednej osoby nie warto gotować

Dwa miesiące temu byłam z przyjaciółmi w Wiedniu. Poza mnóstwem fajnych spraw, które widziałam i robiłam, jadłam też dobre rzeczy. Na tyle dobre, że zapamiętałam co i kiedy, a po powrocie do domu przygotowałam sobie podobne dania. Zastanowiło mnie to, bo rzadko przykładam wagę do tego co jem. Mój gust kulinarny jest żaden i poza listą potraw których nie tknę, zjadam cokolwiek, żeby nie czuć głodu. No i umówmy się: Austriackie dania regionalne to nie jest nic specjalnie wyszukanego.

nie mam marzeń

Pół roku temu, podczas pewnego rodzaju warsztatu, ktoś spytał mnie o moje największe marzenie. Zadaniem wyznaczonym na tym warsztacie było wybranie jednego ze swoich marzeń i spełnienie go w możliwie krótkim czasie. Myślę o tym od tych kilku miesięcy. Nie mam marzeń. Mam potrzeby, typu: nowe buty lub spodnie. Miewam zachcianki, które czasem realizuję, a czasem nie, jak nowy telefon który nabyłam, albo wypasiona lokówka, z której jednak zrezygnowałam. Mam plany, na przykład: zmienię pracę, zacznę więcej zarabiać i będzie mnie stać na własne mieszkanie. Których nota bene nie raz nie realizuję. Wydaje mi się, że ich spełnienie jest poza moim zasięgiem. Mam pewne pomysły, które wiążą się z taką samą liczbą plusów, jak i minusów. Na przykład samotna podróż w różne bardzo odległe miejsca - coś co jest zarówno fascynujące, jak i na tyle napawające lękiem, że nie zabieram się narazie za realizację, bo w sumie nie interesuje mnie to aż tak bardzo. Ale czy którąś z tych rzeczy można nazwa...

świat walący się na głowę, czyli poniedziałek

Brzydka pogoda, oczko w super fajnych i super drogich pończochach, długaśna kłótnia na messengerze, taka z wywlekaniem pradziejów, zawodowe dylematy; kot który mi znów nasrał na środku pokoju nie wiem czemu, i ciągle ta cholerna samotność, którą przecież rozumiem, tylko tak czasem źle znoszę - to za wiele jak na jeden krótki poniedziałek.

Czy masz męża?

Parę dni temu jedna nowa znajoma zapraszała mnie na jakieś wyjście. Zapraszając, chciała też zagaić o osobą towarzyszącą, więc spytała: - a ty to masz jakiegoś męża? Tak się zawiesiłam na tym pytaniu, że chyba nawet nic nie odpowiedziałam. No bo mam, czy nie? Dobrze pamiętam, jak pani sędzina wypowiedziała: - Wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy, Wydział Cywilny bla bla bla orzekam rozwód.

Anno Anno

Etykiety

absolutnie
bierność
błędy
challengegod
ciało
emocje
ludzie
międzysłowami
pomyślałamsobie
rozmowa

rozstanie
rozwód
rozwój
strach
strata
świadomość
uczucia
wybory

Pokaż więcej Pokaż mniej

Archiwizuj

mar 20191
lut 20191
lis 20181
paź 20181
wrz 20181
kwi 20181
mar 20182
lut 20183
sty 20183
gru 20177

lis 20179
paź 20176
wrz 20177
sie 201714

Pokaż więcej Pokaż mniej

Obsługiwane przez usługę Blogger